|
06 มิถุนายน 2009
รับน้อง TECH8 (ตอนที่ 1).....ผมยังจำวันที่เข้าร่วมกิจกรรมรับน้องของคณะได้ดี ผมยังจำเพื่อนๆทุกคนได้เสมอ ยังจำวันสุดท้ายที่หักมุมชนิดหัวทิ่มได้ไม่ลืม (Six sense ยังอาย)
ยังจำพี่ว๊ากที่รับพวกผมได้ พี่สมัย ยางหงษ์, พี่เบิ๊ก(พี่รหัส 001), พี่เอกหนุ่มผมยาว, พี่ต๋องนักบาส, และพี่ๆ คนอื่นๆ อีกหลายท่านที่ไม่ได้กล่าวถึง ซึ่งล้วนแต่โหดๆ ทั้งนั้น เคยมีรุ่นพี่ท่านหนึ่งพูดในวันที่เราโดนลงโทษให้นอนกางมุ้ง และหลับตาท่ามกลางสายฝนปรอยๆ ว่า
“ถ้าพวกคุณผ่านวันนี้ไปได้ก็เท่ากับ เป็นน้องพวกผม เมื่อพวกคุณเป็นน้อง พวกผมในฐานะพี่ จะดูแลพวกคุณเอง เลือดของคุณจะมีสีชมพูปนอยู่” ….
เนื้อหาทั้งหมดจะมี 4 ตอนแบ่งเป็น
ตอนที่ 1 ก้าวแรกของน้องใหม่
ตอนที่ 2 เมื่อพวกเราไม่โดนตัดรุ่น
ตอนที่ 3 แล้วผมก็เป็นพี่ว๊าก (ปี4)
ตอนที่ 4 ต้นกำเนิดรับน้องเทคโนฯ
ก้าวแรกของน้องใหม่
► รุ่น พวกเรามีกันน้อย มีแค่ 2 วิชาเอก foodtech และ biotech ทั้งรุ่นห้าสิบกว่าคน จึงจำชื่อกันได้เกือบหมดทุกคน ถ้าจำไม่ได้พวกเราจะโดนพี่ว๊ากลงโทษให้ลุกนั่ง แทงปลาไหล และอื่นๆ ซึ่งไม่รู้สรรหามาจากไหน ผมสงสารพวกผู้หญิงจึงต้องจำให้ได้ ท่องทั้งวัน ท่องทั้งคืน กินข้าวก็ท่อง เรียนก็ยังท่อง ไม่เป็นอันเรียนกันหรอก ขนาดไปขี้ยังท่อง วันนั้นผมโดนพี่ว๊ากสั่งให้ออกมานอกแถว แล้วให้บอกชื่อเพื่อนทุกคนทั้งชื่อเล่นและชื่อจริง บอกไปประมาณ 7-8 คน ก็มาสะดุดที่เพื่อนที่ชื่อ “ตู่” เพื่อนผู้หญิงเอก Biotech หน้าตาธรรมดาไม่ค่อยโดดเด่น ผมจำชื่อจริงเธอไม่ได้ (ทุกวันนี้ผมจำได้แม่น) ผมพยายามนึก นึกยังไงก็นึกไม่ออก (เคยไหมเวลาที่นึกอะไรไม่ออกมันติดอยู่นิดเดียว ถ้ามีใครพูดถูกจะ อ๋อ ทันที อาการผมประมาณนั้น) ทำให้ผมต้องสั่งลงโทษเพื่อนที่อยู่ในแถว แทนที่ผมจะโดนลงโทษคนเดียว …จิตวิทยาสูงจังพี่ว๊าก
“ลุกนั่ง 50 ครั้ง” ผมสั่งด้วยเสียงเข้มแข็ง จำ ได้ว่ามีพี่ว๊ากบางคนแอบกลั้นหัวเราะกับคำสั่ง แต่ก็ยังทำหน้าเข้ม เพราะโดยปรกติเราจะโดนลงโทษประมาณ 100-200 ครั้ง เป็นอย่างน้อย เขาคงนึกไม่ถึงว่าจะมีใครกล้าสั่งน้อยขนาดนั้น มันเหมือนโดนลูบคม คงไม่มีใครรู้ว่าผมสงสารเพื่อน
“มากกว่านั้น” เสียงพี่ว๊ากดังมาแต่ไกล
“55 ครั้ง ปฏิบัติ” ผมสั่ง พร้อมไม่ลืมที่จะบอกให้ปฏิบัติก่อนที่จะโดนเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น
“จะลองดีใช่ไหม” คราวนี้เสียงมากันทุกทิศทุกทาง แต่ผมก็ยังไม่สะทกสะท้าน
“ไม่ครับ” ผมตอบเสียงเบาลง “70...” ผมพูดยังไม่ทันจบ
“พอๆ ไม่ต้องสั่งแล้ว” พี่ว๊ากรุ่นใหญ่ตัดบททันที พร้อมดิ่งเข้ามาหาผมหน้าตาเอาเรื่อง ครั้งนั้นเพื่อนผมก็โดนไป 100 กว่าครั้ง ก็ยังโชคดีที่ไม่ถึง 200 เขาคงจะขอบคุณผมผมคิด หลายคนจำผมได้ไม่ลืมเพราะเหตุการณ์ครั้งนั้น
►พวก ผู้ชายถูกสั่งให้เข้าแถวหน้ากระดานกอดคอกัน หันหน้าไปที่ถนน มองเห็นสำนักวิทยบริการอยู่อีกฝั่ง พี่ว๊ากที่เป็นหัวหน้าสั่งให้พวกเราทิ้งตัวลงกับพื้น และห้ามเอามือออกให้กอดคอกันให้แน่น ผมรู้สึกแน่นหน้าอกทันทีที่หน้าอกกระแทกพื้น เลือดกำเดาซึมออกมาเพราะจมูกกระแทกพื้น เดชะบุญที่ไม่หักไม่เช่นนั้นไอ้ที่น้อยอยู่แล้วคงน้อยลงไปอีก เพื่อนบางคนเอาหน้าลงก่อน คงจะเจ็บมากกว่าผมเพราะได้ยินเสียงดัง “ตุ๊บ” เคยเห็นการเล่นเวฟในสนามฟุตบอลไหม ตอนพวกเราล้มลงก็คล้ายๆกัน “เอาใหม่ ถ้าพวกคุณลงไม่พร้อมกันผมก็จะสั่งใหม่อีก ยิ่งไม่พร้อมพวกคุณยิ่งจะเจ็บตัว” เสียงรุ่นพี่คนเดิมสั่ง ครั้งนี่ดีขึ้นพวกเราลงพร้อมกัน ทำให้ไม่เจ็บตัวมาก แต่ก็ยังเจ็บ ผมรู้สึกโกธรพี่ว๊ากขึ้นมาทันที ทำไมต้องโดนแบบนี้ด้วยหว่า?
“ถ้าพวกคุณพร้อมเพียงกันมันก็เจ็บน้อย แต่ถ้ามีใครเอาเปรียบก็จะมีคนเจ็บตัวมาก” นี่กระมังที่เขารียกว่า การทิ้งดิ่ง ส่วนมากเขาจะทิ้งตัวลงน้ำหรือพื้นทราย แต่นั่นมันเด็กๆ ถ้าเทียบกับเรา
►บท เรียนนี้สอนให้พวกเรารักกันมากขึ้น เวลาทำกิจกรรมพวกเราจะมารวมกันที่ตึกคณะ บางครั้งก็นอนข้างๆ ตึก พวกที่ไม่นอนก็สังสรรค์กันจนสว่าง
►แปลก จังเมื่อคืนฝนก็ไม่ตกแต่ทำไมมีน้ำเจิ่งนองไต้ตึก ดูเละกว่าทุกวัน สงสัยท่อน้ำคงรั่ว ผมเริ่มสังเกตเห็นความผิดปรกติที่ไต้ตึกคณะ หลังจากที่ วิ่งทัวรอบบริเวณตึกคณะ และโดนกล่าวหาด้วยข้อหาฉกาจฉกรรจ์ต่างๆ นานา คำขู่อีกสารพัด “ตัดมันไปเลย” คำขู่ยอดฮิต ที่รุ่นหลังๆ มักแอบจำมาใช้เสมอๆ เมื่อต้องการสร้างแรงกดดันให้น้องใหม่ ได้ผลฉงัดนักกับเพื่อนผู้หญิง และผู้ชายที่ใจอ่อนโยนหลายคน “เมื่อวานผมได้ยินมาว่ามีพวกคุณบางคนบอกว่า class มันอ่อน” “อ่อนมากใช่ไหมๆ ๆ” เสียงลูกคู่รับกันเป็นทอดๆ ฟังดูขลังมาก
“ดูซิยังจะมีคนพูดอีกไหม ลุกนั่ง 200 ครั้ง”
“200 ครั้ง” พี่ว๊ากลูกคู่ไม่ลืมที่จะทวน เหมือนมีการเตรียมกันมาอย่างดี
“200 ครั้ง” ไม่ใช่เสียงพี่ว๊าก แต่เป็นเสียงพวกเราที่ทวนคำสั่ง พ้อมกับปฏิบัติตาม อย่างเลี่ยงไม่ได้
“ใครพูดนะ” เสียงเพื่อนผู้หญิงข้างๆ (คนที่น่าจะสวยที่สุดในรุ่น) พูดคนเดียวเบาๆ ทำให้พี่ว๊ากหันมามองยิ้มๆ “170, 171, 172” พวก เรากว่าครึ่งทำท่าจะลุกไม่ขึ้นรวมทั้งผมด้วย 10 กว่าคนโดนหามออกไปปฐมพยาบาลข้างๆแถว พอไหวแล้วก็ลุกกลับมาเข้าแถวแล้วทำกับเพื่อนต่อ เพราะกลัวโดนหาว่า อู้และกินแรงเพื่อน ทำไมวันนี้มันโหดจัง โหดกว่าทุกวัน
“ใครพูดว่ะ” ผมนึกสบถไอ้คนที่พูดในใจ
“198, 199, 200” “เหมบลงไป” เสียงพี่ว๊ากตะโกนลั่น นี่ผมเหนื่อยมากจนหูฟาดเลยหรือ พร้อบกับหมอบราบหน้าติดพื้น การหมอบมันเหมือนขึ้นสวรรค์ หมอบแล้วไม่อยากลุก อยากอยู่อย่างนั้นจนเลิกคลาส ถ้าคุณเคยผ่านมาหนักแบบพวกเราคุณจะรู้ การหมอบที่ดีต้องเหยียดมือออกไปข้างหน้าให้สุด และอยู่ในท่าผ่อนคลาย...
►พวก เราถูกเรียกให้เข้าแถวหน้ากระดานที่ไต้ถุนตึก A ฝั่งติดกับคณะวิทย์ มองไปรอบๆ เห็นรุ่นพี่นั่งกระจายอยู่รอบขอบไต้ถุนตึก พี่ว๊าก 3-4 คน ถือไม้เขี่ยๆ หาอะไรซักอย่างบริเวรไต้ตึก (สงสัยทำเงินหล่น) พวกเราบางคนเริ่มเอะใจ “แถวแรกก้าวออกมา 3 ก้าวแล้วหมอบลงไป” ผมดีใจที่หูผมกลับมาเป็นปรกติแล้ว
“คลานด้วยศอกลอดไต้ตึกไปให้ถึงอีกฝั่ง ใครไม่ไหวก็ลากกันไป ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องมาเป็นน้องพวกผม” พี่ว๊ากคนที่เป็นหัวหน้าสั่ง
สภาพ ไต้ตึกตอนนั้น มันไม่ต่างอะไรกับบ่อโคลน ที่เต็มไปด้วยเศษหิน มีทั้งมดและแมลงอื่นๆ ไต่อยู่ทั่วไป คงไม่มีงู ตะขาบ แมลงป่อง ผมภาวนา ผู้หญิงคงแย่แน่ ผมดีใจที่เกิดมาเป็นผู้ชายและหน้าอกไม่ล่ำมาก ผมจำได้ว่าต้องคอยดึงเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งเพื่อให้เธอผ่านไปให้ได้ ลำพังตัวเองก็แขนสั่น รู้สึกแสบๆ บริเวณข้อศอก พวกเราทุกคนสามารถผ่านมาอย่างสะบักสะบอม เนื้อตัวเต็มไปด้วยโคลนแต่ก็ลากกันมาได้จนหมด หลายคนร้องไห้เกิดมาคงไม่เคยโดนอะไรที่หนักขนาดนี้ ผมก็รู้สึกหนักขึ้น 2 กก. เพื่อนผู้หญิงที่ใส่เสื้อไม่หนาบางคนดูเซ็กซี่ มีรุ่นพี่ผู้ชายหลายคนมองมาที่เธอ ผมสังเกตุเห็นเธอเขินเล็กน้อย “นี่ แหละจุดต่ำสุดของคณะเทคโน นี่แหละดินเทคโน ตึกสูงจะแข็งแกร่งรากฐานต้องมั่นคง พวกคุณก็เหมือนกัน จะขึ้นไปจุดสูงสุดได้ ต้องผ่านจุดต่ำสุดไปให้ได้ก่อน ถ้าแค่นี่พวกคุณผ่านไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะประสบความสำเร็จ” “ถ้าพวกคุณผ่านวันนี้ไปได้ พวกคุณจะรักที่นี่ เมื่อใดที่คุณเดินผ่านมัน คุณจะไม่มีวันลืมเพื่อน พี่น้องที่ร่วมฝ่าฟันกันมา” ผมรู้สึกเฉยๆกับคำพูดพวกนี้อาจจะด้วยความเหนื่อยล้ามาก บางคนตาลอยจะเป็นลมเพื่อนที่อยู่ข้างๆ ต้องช่วยกันพยุงไม่ให้ล้ม
►แต่ คุณเชื่อไหม วันนี้ผมกลับจดจำมันได้อย่างแม่นยำ เมื่อใดที่ผมเดินผ่านหน้าตึก ผมจะจำหน้าเพื่อนคนที่ผมช่วยเขาได้ไม่ลืม มันได้ฝังลงในความทรงจำผมแล้ว คงไม่มีวันลบออก หลังเลิกคลาส ผมกลับเข้าหอในด้วยสภาพสุดสยอง เพื่อนๆ ต่างคณะมองด้วยความเวทนา หลายคนถามทำไมโหดจัง ผมไม่ตอบ ผมเดินไปล้างตัวที่ห้องอาบน้ำรวมตึก B ผมยังรู้สึกแสบๆบริเวณข้อศอก หงายข้อศอกขึ้นดู เห็นหัวตะขาบเล็กๆ ติดแน่น ต้องออกแรงถึงดึงออก นี่ผมทำบาปไปแล้วหรือ? แต่คงไม่บาปคนเดียว พี่ว๊าก ก็ต้องบาปเหมือนกัน
คลาสรุ่นพวกผมยาวนานประมาณ 1 เดือน ถ้าสังเกตจะพบว่าระบบจะถูกวางมาเป็นอย่างดี ค่อยๆ เป็นไปเป็นขั้นตอน และมีการปรับเปลี่ยนบางวันตามสภาพน้องใหม่
สับ ดาห์แรก (หรือสัปดาห์นรก) จะถูกทำโทษสารพัดรูปแบบไม่มีผ่อน เหมือนโกธรกันมานาน ความผิดจะถูกพูดถึงอยู่เสมอ และเป็นข้ออ้างในการลงโทษ จนคุณเริ่มชิน และทนมันได้ดีพอ
สัปดาห์ต่อมา จะถูกกดดันอย่างหนักทุกทาง ทั้งด้วยคำพูด สีหน้า รุ่นพี่คนอื่นๆ ในคณะก็ร่วมด้วยช่วยกัน และสภาพแวดล้อมในการรับก็เปลี่ยนไป จากเคยอยู่ที่โล่งๆ โปร่ง ก็ต้องมาอยู่ที่แคบๆ มืดๆ อึดอัดขึ้น ที่ขาดไม่ได้คือการเข้าห้องมืด (ห้องชั้น 1 ตึก A ฝั่งซ้ายมือ) ปิดไฟ พร้อมปิดประตู หน้าต่างเสียงดังมาก บางครั้งผมก็ภวนาให้กระจกแตกอาจารย์จะได้ทำโทษพี่ว๊าก การเข้าโรงงานและทำเสียงดังต่างๆ เพื่อเพิ่มแรงกดดัน แต่สังเกตพี่ว๊ากจะไม่แตะต้องตัวพวกผมเลย เหมือนเป็นกฎเหล็ก อะไรซักอย่าง เกือบทุกครั้งจะเรียก พี่พยาบาล
สัปดาห์ที่ 3 จะถูกเคียวเข็ญให้จดจำเพลงคณะให้ได้ ร้องต้องถูกจังหวะ เสียงต้องดัง พร้อมเพรียง คงจะจำกันได้ดีมีอยู่ 1 เพลงที่มือต้องตีพื้น หลายคนมือแตกมาแล้ว ช่วงนี้ถ้าว่างจากการเรียนจะมีการรวมกลุ่มกันฝึกร้องเพลงเป็นกลุมๆ จนพวกเราสนิทกันมาก
สัปดาห์สุดท้ายจะมีกิจกรรมแปลกๆ เกิดขึ้นเพื่อให้รู้จักคณะดียิ่งขึ้น การลงโทษหนักๆ จะน้อยลง จนดูเหมือนเป็นมิตร ถ้ามีรุ่นพี่เก่าๆ ที่จบไปแล้วมาเข้าอบรม โดยมากจะให้เข้าช่วงนี้ แต่จะหนักมาก 2 วันสุดท้าย และแน่นอนหักมุมที่ทำให้ใครหลายๆ คนปล่อยโฮออกมาดังๆ ซึ่งผมกำลังจะเล่าให้ฟังในบทต่อจากนี้
►วันนี้ มีคนมาดูพวกเราเยอะมากเป็นพิเศษ หลังจากที่โดนทำโทษสารพัดอย่าง ด้วยข้อหาว่าเข้าแถวช้าซึ่งเป็นข้อหาเดิมๆ ที่คุ้นเคย ยังมีบางคนเป็นลมถูกอุ้มออกจากแถว แต่น้อยลงมากเมื่อเทียบกับวันแรกๆ พวกเธอแกร่งและดำขึ้น
“จับกลุ่มกัน 3 คน ให้มีผู้ชาย 1 ต่อผู้หญิง 2 คน ผู้ชายอยู่ตรงกลาง แล้วเข้าแถวตอน ปฏิบัติ” ไม่ถึง 1 นาทีพวกเราก็แบ่งเสร็จ ความพร้อมเพรียงเริ่มมา พวกเราหันหน้าเข้าหาตึกคณะ “พวกคุณเห็นอะไร” พี่ว๊าก คนที่เป็นหัวหน้าถามเสียงเข้ม “ก็เห็นตึกคณะไงไม่น่าถาม” ผมได้แต่นึกในใจไม่กล้าพูดกลัวเพื่อนถูกลงโทษ....
“แล้วพวกคุณจะได้รู้ว่าชีวิตการทำงานก่อนที่จะขึ้นไปถึงจุดสูงสุดมันเหนื่อยขนาดไหน” พวกเราถูกสั่งให้นั่งกอดคอกัน 3 คน โดยมีผู้ชายอยู่ตรงกลาง “ไปให้ถึงดาดฟ้า กระโดดไป มืออย่าให้หลุด กอดคอกันไว้ ผู้ชายช่วยผู้หญิง ผู้หญิงก็ต้องช่วยกัน ดูซิพวกคุณจะมีความสามารถแค่ไหน”
ผมก็ไม่กล้ากอดคอผู้หญิงแน่น กลัวถูกหาว่าฉวยโอกาส ถึงแม้โอกาสแบบนี้ไม่มีบ่อยนัก แต่ผมก็เป็นลูกผู้ชายพอ ถึง ชั้น 2 เพื่อนบางกลุ่มหน้ามืดเป็นลมทั้งทีม หลายคนรู้สึกเหมือนจะไม่ไหว พี่พยาบาลรีบวิ่งเอาแอมโมเนียมาให้ แล้วไม่ลืมที่จะบอกให้น้องๆ สู้ตาย ผมมองดูพี่คนที่พูดคงหนักไม่ต่ำกว่า 70 กก. ปีที่ผ่านมาคงมีสภาพไม่ต่างกันนัก อีกชั้นเดียว แต่มันช่างเหนื่อยเหลือเกิน ใจไหวแต่ขามันสั่น ล้าเหลือทน เหมือนโลกมันหมุนเร็วขึ้น ผมหายใจถี่เพื่อเร่งการเผาพลาญพลังงาน เพื่อนผู้หญิงรหัส 002 ที่ผมกอดคออยู่ตาเธอแดงผิดปรกติ เพื่อนผู้หญิงร้องให้กันหลายคน พี่พยาบาลวิ่งกันอลม่านไปหมด...พี่ว๊ากตะโกนกดดันเป็นระยะ ด้วยคำพูดถากถางต่างๆ มีอาจารย์ผู้หญิงบางท่านมาคอยช่วยดูแลเพื่อนๆ
ที่เป็นลม การกระโดดกบให้พ้อมกัน 3 คน ขึ้นไปชั้น ดาดฟ้าตึกมันไม่ง่ายเลย....
....โปรดติดตามตอนต่อไป จะเกิดอะไรขึ้นบนดาดฟ้า วันฝนพรำ พร้อมพี่บัณทิต ที่แม้แต่พี่ว๊ากปี 4 ยังขยาด
ความเห็น (18)
เกาะติดความเคลื่อนไหวการแสดงความเห็นของหัวข้อนี้...
เพื่อจัดอันดับบทความยอดเยี่ยมแห่งปี....
-
- +3
-
-
เลือดสีชมพู
ผมก็เป็นอีกคนที่รักและภูมิใจในคณะเทคโนโลยี
จากประสบการณืที่เคยเป็นเด็กกิจกรรมของคณะก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปแวะเวียนไปดูน้องๆทำกิจกรรมของคณะ
รู้สึกดีที่น้องๆๆ ยังรักและยึดมั่นในวิถีแห่งเทคโน
( ถึงแม้หลายๆอย่างอาจจะเปลี่ยนไปจากเดิม
เนื่องด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม....)
-
- +0
-
-
เรียนเชิญ ภุมริน 6
ให้แจ้งที่พี่เจิด 087-9175979 และขอรบกวนกระจายข่าวต่อไปยังเพื่อนๆด้วยนะครับ
แล้วเจอกันที่งานนะครับ
ด้วยรักและผูกพัน
พี่เจิด
Sakulrat Sriyan (ssriyan@hotmail.com)
-
- +0
-
-
ภุมริน 6 สัมพันธ์
งานวันที่ 1 สิงหาคม 2552
เวลา 4โมงเย็น- 4 ทุ่ม
สถานที่ สโมสรทหารอากาศ ทุ่งสีกัน - ดอนเมือง
ลงทะเบียนคนละ 350+-
จอดรถฟรีตลอดงาน
=================================================
รายละเอียดงาน
เริ่มงาน 16.00 น.
16.00 น. ลงทะเบียน เก็บตังค์
16.30 น. เปิดงาน สังสรรค์
17.00 น. รับประทานอาหาร (กินก่อนว่ากันทีหลัง)
18.00 น. รับประทานอาหาร (เริ่มอิ่มก็ทักทายเพื่อนที่มาร่วมงาน)
19.00 น. เล่นเกมส์ (สนุกสุดมันส์ จะมีใครรู้บ้างว่าเกมส์อะไร)
20.00 น. รับประทานอาหาร (กินอีกแล้ว....ถ้าอิ่มก็ดื่มน้ำกินเหล้า...เม้าท์กันตามสบาย)
21.00 น. รับประทานอาหาร (เมาเหล้า เมาน้ำเปล่า ถ้าหิวก็กินอีก)
22.00 น. งานเลี้ยงเลิก เดินทางกลับบ้าน (จะไปต่อที่ไหนก็นัดกันดีๅ อย่าลืมว่าเมาไม่ขับนะจ้ะ )
=================================================
รายการอาหาร
- ปลาทับทิมนึ่งมะนาว
- ห่อหมกทะเล
- หน่อไม้ฝรั่งผัดกุ้ง
- ยำรวมมิตร
- อ๋อส่วนกะทะร้อน
- ปลาช่อนลุยสวน
- ข้าวผัดปู
- ผลไม้
=================================================
อีกอย่างใครมี รูปกิจกรรมสมัยเรียน ส่งมาได้น่ะ เดี๋ยวเอาไปทำ video ในงาน
เลย์ เคมี
-
- +0
-
-
...
-
- +0
-
-
...
-
- +0
-
-
...
ที่พี่ทุกๆรุ่นทำไปไม่เสียเปล่า
ให้ทุกคนรักเพื่อนๆ และรักเทคโนฯครับ
จะรออ่านตอนต่อไป ถ้าไม่ยุ่งมาก รีบเขียนไวๆนะครับ
คิดถึงคืนวันเก่าๆ พี่ๆน้องๆ เพื่อนพ้อง และเทคโนฯครับ
-
- +0
-
-
...
ความจำดีจังครับ พึ่งได้อ่าน
ที่พี่ทุกๆรุ่นทำไปไม่เสียเปล่า .......
.......................พี่เอกนี่แหละครับ หนุ่มผมยาวตามท้องเรื่องที่ผมเขียนถึง...เล่นผมไว้เยอะ เดี๋ยวผมจะนำมาตีแผ่ในตอนต่อไปครับ...ตัวตนที่แท้จริงช่างแตกต่าง...อิอิอิ
-
- +0
-
-
คิดถึงเพื่อน
-
- +0
-
-
...
คิดถึงวันเก่าๆมากเลยพราย ไม่เคยเข้ามาดูห้องนี้เลย..วันนี้ได้เข้ามาดูคิดถึงจัง..รหัส 011 จำได้มั้ยใคร ทัศน์วรรณจ้าจัง...จำได้ครับสาว เอ ว่าแต่เพื่อนเราไปไหนหมดครับทำไมคนอื่นๆมันเงียบจัง
-
- +0
-
-
...
-
- +0
-
-
...
พรายตอนนี้ทำงานที่ไหนอ่ะอยู่ที่มหาชัยมั้ย..อยากอ่านต่ออ่ะเข้ามาเขียนต่อ เร็วๆนะ จำได้ว่าวันที่ขึ้นไปบนดาดฟ้าผู้หญิงหลายคนร้องไห้ด้วย ...เฮ้อคิดถึงจ้า..smilies/grin.gif..ขอบคุณครับเดี๋ยวจะรีบเขียนครับ..
-
- +0
-
-
น้ำตาไหลได้งัยเนี่ย..
....วันที่รุ่นพี่เราเตะบอลชิงกับคณะวิทย์ท่ามกลางสายฝน กองเชียร์ปีศาจของพวกเรา
ไม่เคยถอยเลยแม้ว่าฝนจะตกจนคนดูบางตาแล้ว...ถึงผลบอลจะแพ้ แต่พี่ๆในสนาม..และพวกเราทุกคนที่อยู่ริมสนาม กลับรู้สึกชนะ และสะใจ ในความทุ่มเท ของทุกๆคน พี่ๆน้องวิ่งลงกลางสนาม
กอดคอกันและบูมเทคโนดังกึกก้องสนาม ..โคตรประทับใจเลยอ่ะพี่น้องเอ้ย...คิดถึงพี่ๆน้องๆ อาจารย์ทุกท่านด้วยนะคะ
-
- +0
-
-
